ADAKÖY

Mesele hükmetmek değildir. Hakkın Rızası istikametinde adaletle hükmetmektir. Mesele melik olmak değildir...

KEMİYETÇİLİK

İlim ilim bilmektir

İlim kendin bilmektir

Sen kendini bilmezsen

Ha bir kuru emektir.

Yazıya başlamadan önce kemiyet hakkında kısa bir açıklama yapmak gerekirse; Kemiyet: Sayısallık ve maddi yüzeyselliği ifade ederken, keyfiyet hal ve mana derinliğini ifade eder.  

Asıl konu ise, kimi zaman (geçen yazımda bahsettiğim) taklitçilikten, kimi zaman sathilikten, kimi zaman resmiyetten kimi zaman da fevrilikten ileri gelen ve benim kemiyetçilik diye isimlendirdiğim bir haleti rûhiyeden bahsetmek istiyorum.

Bu hal; hiçbir olaya derinlemesine nüfuz edemeyen, (etmeyi de zaten gereksiz gören) yüzeyselliği, yapmacılığı, yapmış gibi görünmeyi, olmuş gibi görünmeyi yeterli gören bir hayat tarzıdır.

Bu hal içindeki kişi; yaptığı işte hedeflenen gaye nedir, olayda sır nedir kafa yormaz. Hele hele yaptığı işe hak ettiğince itina göstermeyi asla gerekli görmez.

Oysa bu halin cemiyette yaygınlaşması büyük tehlikeler doğurur. Çünkü görüntüyü kurtaran bu hal içteki çürümüşlüğe perdedir.  Bu suretle de tedbir almayı engeller. Tabi bu perdenin yırtılarak acı gerçeğin ortaya çıkma zamanı geldiğinde ise iş işten geçmiş olur.

Bu hakikat tarih boyunca böyle tekerrür etmiştir. Nice kemiyette çok gibi görünen ordular kendilerinin onda biri ordular karşısında bozguna uğramış, nice görüntüde devletler kendileriyle yüzleşme zamanı geldiğinde bunun yıkılma zamanı olduğunu anlamışlardır.

Tabi nice sayıca çok görünen topluluklar, (örgütler cemiyetler, cemaatler v.s) imtihan zamanı geldiğinde (Yahudilerin Musa’ya dedikleri gibi) “ Sen ve Rabbin gidin savaşın. Biz burada oturacağız” (Maide 24) diyerek kedi görmüş fare sürüleri gibi dağılmışlardır.

Cemiyetler açısından tehlike olan bu hal, fert açısından da büyük tehlikedir. Dinin keyfiyetini anlamadan birçok ibadetler eden ancak ahirete vardığında (İnsanlara yaptığı değişik zulüm ve hakaretler yüzünden) sevapları mağdur ettiği insanlara dağıtılması sebebiyle hiçbir sevabı kalmayan ve Rasülü Ekrem’in MÜFLİS diye tanımladığı örnek bu konuyu en dikkat çekici şekilde ifade eder.

O halde mesele;

10.000 cilt kitap okuyup artık ben de entelektüel tabakanın içine girdim cakası satmak değildir. Mesele kendine ve topluma dünya ahiret saadeti getirecek bilgiyi öğrenmektir.

Mesele hergün saat tam saat 8.00 da işe gelmek değildir. Mesele çalıştığın zaman içinde işin hakkını vermek, saat mefhumu gözetmeden gerektiğinde fazla mesai harcamayı göze almaktır.

Mesele; Allahın nuruna tahsis edeceğin kalbini mal sevdasıyla ahıra/şantiyeye/ofise çevirerek malının kendisini kurtaracağını sanmak (Hümeze-3) değil, helal ile kifayet etmek onu da Allah rızası için sarf etmeye çalışmaktır.

Mesele hükmetmek değildir. Hakkın Rızası istikametinde adaletle hükmetmektir. Mesele melik olmak değildir. Mülkünde kocakarının acısını duyup ona sırtınla un taşımaktır.

Hatta mesele; namaz kılmak değildir. Mesele “ Yazıklar olsun o Namaz kılanlara” (Maun 4)  tehdidinden kurtulup, kötülüklerden alıkoyan namazı (Ankebüt 45) kılabilmektir.